Heeft u dat nou ook……?

Het schrijven van deze column komt mij totaal niet gelegen. Het is de laatste column van dit jaar, dat vraagt om een liefdevolle terugblik en een hoopvol vooruitzien. Nou heb ik voor dat laatste helaas bijzonder weinig argumenten – en dat voor een geregistreerd optimist als ondergetekende! Nee, ik zit vooral even heel erg vast in het heden. Zoals daar zijn de wetenschap dat ik nog een kleine 40 Sinterklaasgedichten moet schrijven (we hebben de viering van Sint een weekje uit moeten stellen) en de bijbehorende pakjes in moet pakken terwijl ik fout plakband heb gekocht. Misplaatste zuinigheid in verhouding tot de extra werklast en ergernis, dat staat inmiddels vast. Een stukje plakband lostrekken komt behoorlijk in de buurt van zo’n stomme oefening in een sportschool! Maar, om deze tijd van de maand zou ik ook druk moeten zijn met het verzendingsgereed maken van de Kerstkaarten, terwijl ik niet verder ben gekomen dan zo’n 20 zelfgemaakte. Zal volgend jaar dan toch maar in mei beginnen – we versturen er namelijk nogal veel. Tot zover de geplande werkzaamheden waarvoor ik al tijd tekort kom, maar wat te denken van de ongeplande, de verrassingen, het al vaker door mij besproken toeval?

Ik moet me, bijvoorbeeld, in december altijd melden bij de oogarts. Het effect van de daar gebruikte pupilverwijdingsdruppeltjes werkt bij mij lang na, en ja: ik moest vanavond. Dus knipper ik sneller dan ik kan tikken, en dat werkt niet erg prettig. Nog een voorbeeld: terwijl ik aan de telefoon hang om een reguliere controleafspraak te maken bij de tandarts zit ik met mijn tong een graantje weg te werken van de lunch. Dacht ik. Het graantje bleek een hard wit stukje te zijn – een uitgevallen vulling. Dacht ik. Het bleek een stuk tand te zijn, zomaar, bij mij is immers alles mogelijk. In de stoel bij de tandarts die mij dit goede nieuws vertelde kwam nog meer ellende aan het licht, de door mij gebruikte handenvol pillen per dag mogen een redelijke uitwerking hebben op de rest van mijn lijf, voor mijn gebit is het desastreus. Ik wijs hem, dapper als ik ben, op mijn kies waarvan ik denk dat ie los zit. Dat had ik goed gevoeld, maar jammer genoeg had ik gemist dat de buurman ook los zat. Foto: niet te redden. Twee dagen geleden zijn ze getrokken en ben ik voorzien van een tijdelijke brug en twee kronen. De pijn is nu te harden, dank u. De financiële pijn komt nog, ondanks de meest uitgebreide aanvullende tandzorg. En dan ben ik nog voor de goedkoopste oplossing gegaan: implantaten kwamen op 4 tot 5 duizend Euro’s, nu ben ik voor zo’n 1500 klaar. Als je het snel zegt lijkt het minder.

En nou zijn we meteen bij het punt waarom ik moeite heb met het hoopvol vooruitzien: ik kan het betalen. Maar ik moet denken aan al die mensen die volgend jaar grof voor de bijl gaan als het gaat om hun zorgkosten: hogere premies zijn misschien nog uit te leggen, maar hogere eigen bijdragen, minder zorgtoeslag, kleiner pakket, vermindering of verdwijning PGB’s, minder begeleiding in de GGZ + eigen bijdragen, minder begeleiding voor mensen met een verstandelijke beperking: mensen met een handicap of chronische ziekte gaan gigantisch achteruit met hun besteedbaar inkomen. En dan valt er niet meer te kiezen: dan loop je de rest van je leven met een gapend gat in je gebit! Al te meer reden om u allen vooral een gezond 2012 toe te wensen en, ondanks de onzekere tijden, gezellige feestdagen met u en allen die u dierbaar zijn. En laten we er maar het beste van maken, samen!

Marjo van Dijken

Geef een reactie